Како навиките нѝ го киднапираа времето

Времето е интересна појава. Време е човекова мерка за траењето и редослед на случувањата.

Времето исто како и просторот, се тука без разлика дали мислите дека се на ваша страна или не. Тие не заземаат страни. Ние заземаме.

„Мое време“ е времето во кое ние управуваме со времето и просторот. Кога слободата се намалува, чувството дека можеме да управуваме со нив исто така се намалува. И почнуваме да се чувствуваме како „туѓинци“ во времето и просторот. Како да не е наше време и простор.

Но без разлика на овие наши размислувања, времето и просторот сепак постојат. И ние во нив.

Прашањето е што правиме со и во нив.

Секогаш се сведува на „што правиме“.

Што ја краде слободата?

Слободата се намалува преку раст на бариерите. Сè она што претставува бариера, a не се надминува – ја намалува слободата.

Главните бариери доаѓаат одвнатре. Немање енергија, слаба концентрација, лош фокус, расеаност, заборавност, анксиозност, депресија, висок шеќер, вишок килограми, висок притисок… сите овие состојби ја намалуваат слободата и го зголемуваат чувството на желба за бегство (кон поголема слобода), а тоа значи оддалечување од сегашното време и неволност да се биде во дадениот простор.

Брзиот допамин и заробеноста

Желбата за бегство кон поголема слобода е желба за задоволство, но во случај на пригушеност, притисок или преоптовареност, импулсот е да се добие задоволство на брз начин, а тенденцијата е да се биде постојано „прикачен“ за некаков вид на задоволство. Така се зголемува склоноста кон нездрави навики кои постепено и неприметно почнуваат да го контролираат нашето време, кое постепено и неприметно престанува да биде наше. Колку повеќе брз допамин бркаме, толку повеќе нѝ се влошува состојбата и добиваме компликации на која било од погорните состојби, дури и без никаква постоечка негативна состојба, негативност ќе се создаде.

Коренот

Овие негативни состојби речиси секогаш доаѓаат од нашите навики, начинот на исхрана, начинот на (не)вежбање, сонот, што консумираме (ментално и физички), со што се бавиме, на што го подаруваме нашето време и внимание.

Трите столба на вистинската слобода

Несомнено е дека правилната исхрана, правилното вежбање и добриот сон се три незаменливи терапии, три методи на успехот кои најдобро функционираат заедно. Заедно тие се огромен дел од начинот т.е. стилот на живот. И како такви, се едни од најсилните и највлијателни фактори за нашата состојба со енормна моќ да го редуцираат физичкиот и менталниот стрес. Тоа е така затоа што телото не прави разлика од каде доаѓа стресот, тоа едноставно акумулира товар во себе и во умот – притисок.

Пат кон контрола и хармонија

Мускултура е структуиран стремеж кон подобрување на личната состојба кој ги опфаќа овие фактори и работи со нив на хируршки прецизен и изводлив начин. Иако многумина на прва помисла сметаат дека воведувањето и следењето на исхрана, режим на вежбање, коригирање на некои навики – е стресно, ограничувачко и е дополнителен притисок или товар – таквиот став е самиот по себе симптом на веќе силно акумулиран стрес. Вистината е токму обратното. Воведување на овие чекори го намалува стресот, ја зголемува слободата и ве прави порелаксирани во животот.

Некои од ефектите кои редовно ги постигнуваме во нашата пракса со луѓе од најразлични возрасти и професии се нормализирање на притисокот, намалување на потребата од лекови, намалување на нивото на стрес, подобрување на плодноста, ремисија на диајбет (тип 2), извонредна контрола без негативни ефекти кај дијабет тип 1, исчезнување на ПЦОС и разни автоиумуни заболувања. Покрај секогаш зголемениот фокус, ниво на енергија, расположение и секако индивидуалните цели како слабеење, раст на мускулна маса, здраво качување килажа и сл.

Нашето време

Овие ефекти се последици од воведување на исправни чекори во животните навики.

Енергијата се зголемува, фокусот доаѓа под наша контрола, склоноста кон стрес значително се намалува, контролата врз нештата преминува кај нас. Тогаш сме навистина релаксирани и немаме потреба од лажен допамин со брзи или чести задоволства и нездрави навики. Духовното и физичкото се во хармонија.

Заедно, повторно ги освојуваме времето и просторот. Стануваат наши. Тоа е стандардот на Мускултура, за тоа работиме.